Η ζωή το 2020 σε ουτοπία. Μας πούλησαν ‘Wind Of Change’, μόνο που δε φύσηξε ποτέ!

Η γενιά των 40s στην Ελλάδα έχει περάσει από όλες τις αλλαγές του συστήματος από το απόλυτο τίποτα των 70s , την ουτοπική ανάπτυξη των 80s, τα ανέμελα 90s και το μεγαλύτερο ψεύτικο σενάριο που θέλαμε να πιστέψουμε για αληθινό, των 00s. Και μετά ήρθε η δεκαετία των 10s. Επιβίωσε τώρα, μετά από το ‘όνειρο’ που σου πουλήσαμε. Τύπου ‘Σκάσε και κολύμπα’.

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο, είναι γιατί με έβαλαν σε πολλές σκέψεις, μετά από κάποιες συζητήσεις που έτυχα με παιδιά ηλικίας 20s. Ηλικιακά μας βλέπουν ως τη χρυσή γενιά. Που έζησε, ξόδεψε, τα έκανε όλα στην υπερβολή σε αντίθεση με τους τωρινούς 20s που λένε πως δεν έχουν χρήματα (δε δουλεύουν όμως), ζουν σε ένα απόηχο καταστάσεων και ακούν εναλλακτικές μουσικές, γιατί δε θέλουν την ποπ κουλτούρα των μεγαλυτέρων τους. Μεγάλωσαν με τη Britney Spears και τους Backstreet Boys ενώ στα αυτιά τους ηχεί ακόμη ο άνεμος της αλλαγής των Scorpions, o απόηχος των σαραντάρηδων και του ‘Wind Of Change’ των 90s.

Κοινωνικό θέμα, τεραστίων διαστάσεων. Κι επειδή η μουσική είναι πάντα μέρος της κοινωνίας, φτάσαμε στο σημείο, αφού τους πουλήσαμε τα ‘άπειρα reality shows’ στην TV, που τώρα έχουν μεταφερθεί στο κακέκτυπο τους από άλλους πρωταγωνιστές στο youtube (ατάλαντους ως επί το πλείστον, θεωρούν τον εαυτό τους και influencers τρομάρα τους), οι Έλληνες ηλικίας 20+ ακούν κατά κύριο λόγο μόνο ελληνική μουσική. Και πολλές εναλλακτικές μπούρδες, που δεν έχουν κανένα νόημα ούτε μουσικά, ούτε στιχουργικά. Δεν έχουν ιδέα από international παιδεία. Δεν το ψάχνουν άλλωστε να το βρουν, βρίσκεται μπροστά τους όλο το marketing της εποχής μας, μέσω των social media. Δεν υπάρχει λόγος για παραπάνω ψάξιμο, για γνώση. Γενικό φαινόμενο αυτό, just Google it.

Η διαφορά της γενιάς μου (στα 20s μας) , με της γενιάς αυτής των 20s που τώρα μεγαλώνει, σπουδάζει, μπαίνει στην αγορά εργασίας, είναι ότι χωρίς διαδίκτυο, χωρίς social media, έπρεπε να ψάξουμε για τα πάντα. Πως γίνονται, πως υλοποιούνται, έπρεπε να ‘φάμε’ το κεφάλι μας πολλές φορές μέχρι να μάθουμε. Ένα γεγονός που ούτε καν υφίστανται στη φαντασία των νέων στην Ελλάδα σήμερα. Η μουσική πήγαζε από ανθρώπους που ασχολούνταν με το αντικείμενο και , δε λέω marketing ήταν και τότε, αλλά η πολυπλοκότητα και το εύρος όσων ακούγαμε ήταν τεράστιο. Τώρα ακούς Rock, είσαι εναλλακτικός ή γέρος, ακούς hip-hop, είσαι κιτς και απόγονος του 50 Cent που πούλησε κωλάρες στα video (γιατί τους Public Enemy και τους NWA δεν τους γνωρίζει κανείς), σαμπάνια και τρελά πάρτι με κόκα. Ακούς house μουσική ή techno ή rave, είσαι μέρος της βαβούρας. Ακούς pop, είσαι μέρος της κουλτούρας που μεγάλωσε με λεφτά. Τα παραπάνω δεν είναι δικά μου λόγια, προέρχονται από συζητήσεις και απόψεις άλλων, εγώ απλά τις μεταφέρω.

Υπήρξε και η άποψη, “εσείς είχατε λεφτά τότε να ξοδεύετε και είσαστε κάθε μέρα έξω”. Θα σου μιλήσω λίγο γι’αυτό: Δουλεύω από τα 18 μου. Μπήκα στο πανεπιστήμιο και επειδή τα χρήματα που ερχόταν από τους γονείς μου, ήταν για να συντηρήσω μία φοιτητική ζωή (ότι πιο σεβαστό για ένα παιδί από το γονιό του), ενώ εγώ επειδή ήθελα να βρίσκομαι έξω, να συναντώ κόσμο, να διασκεδάζω, να πίνω, να χορεύω, αποφάσισα να κάνω αυτό που ήθελα, να παίζω μουσική. Και βρέθηκα να δουλεύω από τα 18 μου (κι εξαιρώ εντελώς, ότι όταν ήμουν στο σχολείο, έκανα βραδινές εκπομπές στο ραδιόφωνο… γιατί γούσταρα, γιατί αυτή ήταν η καύλα μου, να ακούω ότι promo έβγαινε, να διαβάζω άπειρα μουσικά περιοδικά της εποχής και να μεταφέρω το κλίμα της international μουσικής σκηνής στο ραδιόφωνο). Η γενιά μου, ναι δεν καθόταν να βλέπει tv με τις ώρες, δε μας ενδιέφερε να χάσουμε κάποιο επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, μας ενδιέφερε μη χάσουμε κάποιο επεισόδιο της πραγματικής ζωής, εκτός σπιτιού κυρίως.

Δε βλέπω όμως πολλούς νέους στα 18 – 22 να δουλεύουν σήμερα. Παραπονιούνται μόνο ότι δεν έχουν χρήματα να ξοδέψουν. Εννοείται αυτό βέβαια, γιατί η γενιά των γονιών τους τα έφαγε στα νιάτα τους σε ακριβά ταξίδια, σε διακοπές πολυτελείας, έχει iPhone, μία ακριβή τηλεόραση με οθόνη 55″ smart-tv για να βλέπει ότι τηλεπαιχνίδι προμοτάρει η tv, οδηγεί SUV, διαθέτει μέσα στο σπίτι άπειρες άχρηστες συσκευές που πούλησε το marketing τα τελευταία χρόνια … και γενικώς ‘έφαγε’ τα χρήματα σε μαλακίες, χωρίς να φροντίσει (όπως σε αντίθεση έκαναν πολλοί από τους γονείς μας) να κρατήσει οικονομίες για να σπουδάσει καλύτερα τα παιδιά τους. Το βλέπω και από συνομήλικους.

Βέβαια η πραγματικότητα είναι πως, ζούμε σε μια εποχή που κανείς δεν είναι σίγουρος για τη θέση του στη δουλειά, οι μισθοί έχουν πέσει κατακόρυφα μέχρι και 50% (σε μερικές επιχειρήσεις) και πολλοί λένε και ‘ευχαριστώ’ για τα λιγοστά που παίρνουν. Η γενιά των 40s υποφέρει από το οικονομικό μοντέλο που μας πούλησαν στα 80s και ξεφούσκωσε απότομα κάπου στα τέλη των 00s. Γιατί , όταν στην ηλικία των 30s έβγαζες τα διπλάσια χρήματα από αυτά που βγάζεις τώρα, κάνοντας μάλιστα διπλάσια δουλειά, αυτό σημαίνει ότι το οικονομικό μοντέλο (όταν οι γονείς μας στα 40s τους έζησαν το ‘Τσοβόλα δώστα όλα’) εμάς στα 40s έχει συμβεί ακριβώς το αντίθετο. Big flop. Big fail.

Κι επανέρχομαι… Η μουσική είναι συνδεδεμένη με όλο αυτό το κοινωνικο-πολιτικό μοντέλο. Και το ‘Wind of change’ των Scorpions που ηχεί ακόμα από όλα τα ραδιόφωνα της Ελλάδας, είναι για να θυμίζει στους τωρινούς 40s , ότι κάποτε σε νεαρή ηλικία είχαν όνειρα, περίμεναν να αλλάξουν τον κόσμο και όλη τη θεωρία των πραγμάτων στην Ελλάδα. Κάτι που ποτέ δε συνέβη, το δικαίωμα αφαιρέθηκε, χωρίς να το καταλάβουμε. Και φυσικά… ακόμη αυτό πουλάμε ακόμη ως μουσική στο κοινό. Για τις μνήμες…

Η μουσική, είναι σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας. Και φαίνεται (ακούγεται μάλλον) από τα σκυλοτράγουδα που ασχολούνται μόνο με 100 λέξεις (λέω πολλές?) στους στίχους τους, ‘εσύ με αγάπησες…γύρνα πίσω… σκούπισε τα πόδια σου και πέρασε’ κλπ. Δεν υπάρχει happiness, δεν υπάρχει experimentation, δεν υπάρχουν stars που να έχουν κάτι παραπάνω να πουν από το κλασσικό μοντέλο pop μπουζουκιού. Κι αυτό έχει περάσει πλέον στο DNA του Έλληνα και κυρίως της νέας γενιάς. Δεν έχει προχωρήσει ούτε ένα βήμα τις τελευταίες δεκαετίες (όταν στο εξωτερικό ασχολούνται με το πως θα συνδυάσουν jazz, hip-hop και pop , γιατί εξελίσσεται η μουσική, δεν παραμένει απαραίτητα σταθερή, αν και κατά κύριο λόγο, στους pop καλλιτέχνες βλέπουμε ακριβώς το ίδιο ‘μοντέλο marketing’ με πολλούς παλαιοτέρων δεκαετιών, εκεί δεν αλλάζει κάτι.)

Να δείτε, που μία ίδια κατάσταση, γιατί ρόδα είναι και γυρίζει, θα συμβεί σε κάποια από τις επόμενες γενιές, τύπου 80s στην Ελλάδα. Και μετά… Who fucking knows? Γιατί ζούμε σε μία άκρως τεχνολογικά ελεγχόμενη εποχή κι όλο αυτό το μοντέλο, έχει ήδη βγει, από τον τρόπο που θα πλασαριστεί μέχρι τα αποτελέσματα του με +_5% από τις διάφορες εταιρίες, κι εκεί είναι που κανείς δε θα αντιδρά, κανείς δε θα επεμβαίνει, κανείς δε θα ασχολείται πραγματικά.

Άλλα πράγματα έχουμε στο μυαλό μας, που ούτε καν να τα συζητήσουμε δε μπορούμε πλέον, όλοι μας βρισκόμαστε στα γρανάζια μιας μηχανής που θεωρώ ότι υποφέρουμε για να τη συντηρήσουμε, γιατί κατά βάθος κανείς δε θέλει πλέον να τη συντηρήσει. Κι εκεί που πιστεύουμε σε εναλλακτικές καταστάσεις ζωής, μεγαλώνοντας απλά περιμένουμε βρεθούμε κοντά στο θάνατο, μπας και υπάρξει η απελευθέρωση, η λύτρωση πολλών καταστάσεων που ζήσαμε. Πολλές φορές, χωρίς καμία σκέψη. Γιατί η σκέψη ακολούθησε μετά, όταν κάναμε το συνειρμό.

Ήθελα να καταθέσω την άποψη μου, ως παρατηρητής αλλά και ως άνθρωπος στα 40s του, που ζει κι εργάζεται στην Ελλάδα του 2020 κι αντιμετωπίζει μία κατάσταση παράνοιας, ασχετοσύνης και ‘just Google it’.

Ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενο μου. Αν κάπου άγγιξα κάποια χορδή, μπορείτε να το μοιραστείτε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s